Τα γεγονότα: Ο εθνικισμός διαλύει μια χώρα (Αλήθειες και μύθοι για τη Γιουγκοσλαβία #04)

Είναι σχεδόν παρανοϊκό: Ο Μιλόσεβιτς επιτίθεται στην Κροατία πολύ πριν ανεξαρτητοποιηθεί και πολύ πριν αναγνωριστεί από τη Δύση, κι όμως οι Ελληνες φιλοτσέτνικ ‘αντιιμπεριαλιστές’ χρησιμοποιούν σαν ‘δικαιολογία’ για τα σερβικά αίσχη (τα οποία, μάλιστα, τα παρουσιάζουν και σαν ‘άμυνα’ των Σέρβων) την αναγνώριση της Κροατίας (και της Σλοβενίας) που συνέβη 1,5 χρόνο αργότερα!
Τον επόμενο χρόνο, η σερβική εθνικιστική κλίκα είναι αυτή που επιτίθεται, επίσης πολύ πριν αναγνωριστεί η Βοσνία από τη Δύση, κι όμως, και εδώ οι Ελληνες αρνητές υποστηρίζουν ότι η μεθύστερη αναγνώριση προκάλεσε την επίθεση στην πολυεθνική Βοσνία, και ότι ήταν κι αυτή ‘αμυντική ενέργεια’!
Και πολλά χρόνια αργότερα, στο Κόσοβο, πρώτα ο Μιλόσεβιτς το 1998 και τους πρώτους μήνες του 1999 έστειλε παραστρατιωτικούς αλλά και επίσημες σερβικές δυνάμεις για να επιδοθούν σε εθνικές εκκαθαρίσεις και να ανοίξουν ξανά μαζικούς τάφους στην καμπάνια κατατρομοκράτησης του πληθυσμού, κινήσεις που προκάλεσαν την παρέμβαση της Δύσης (αν και δεν ήταν η μοναδική αιτία των βομβαρδισμών), κι όμως και εδώ η δικαιολογία είναι πως οι Δυτικοί προκάλεσαν το μακελειό …

Υπάρχουν πλέον όλες οι αποδείξεις πως η Δύση δεν διέλυσε τη χώρα. Επωφελήθηκε, ναι. Παρενέβη για να μπει στο υπογάστριο της Ρωσίας, ναι. Βομβάρδισε για να ομαλοποιηθεί η κατάσταση και να ανοίξουν κατόπιν οι αγορές μια ώρα αρχίτερα και να αποικιοποιήσει μια χώρα έτοιμη με έτοιμους ‘δυτικού τύπου’ καταναλωτές, ναι. Ομως δεν την επεδίωξε τη διάλυση. Αντίθετα, και οι ΗΠΑ, και πολύ περισσότερο η ΕΕ και η Γερμανία, προσπαθούσαν μέχρι την τελευταία στιγμή να μείνει ενωμένη. Φυσικά αργότερα, και όπλα πούλησαν και υποδαύλισαν το αρχικό μίσος, έτσι κάνουν τα μεγάλα σοβαρά κράτη, κοιτάνε από κάθε κατάσταση να ωφεληθούν.
Αλλά δεν τη διέλυσαν. Τη Γιουγκοσλαβία τη διέλυσε ο εθνικισμός.
[…]
Τότε, στις 15 Μαρτίου του 1991, είναι ο Μιλόσεβιτς αυτός που βγαίνει στην κρατική τηλεόραση και δηλώνει κατηγορηματικά στο διάγγελμά του πως «η Γιουγκοσλαβία δεν υπάρχει πλέον» και πως «δεν πρόκειται από εκείνη τη στιγμή και μετά να αναγνωρίσει οποιαδήποτε απόφαση της συλλογικής προεδρίας της Γιουγκοσλαβίας», ενώ παράλληλα δίνει κρυφά εντολή ώστε όλες οι ένοπλες δυνάμεις και τα σώματα ασφαλείας της χώρας (της γιουγκοσλαβικής ομοσπονδίας, ακόμα) να τεθούν σε κατάσταση ύψιστης ετοιμότητας «για την προστασία των συμφερόντων της Δημοκρατίας της Σερβίας και του σερβικού λαού», και βεβαιώνεται πως σε όλες τις σημαντικές θέσεις ένστολων και ένοπλων βρίσκονται μόνο Σέρβοι -να λοιπόν ποιος ετοίμαζε πόλεμο και ποιος οδήγησε τη χώρα στην χειρότερη ανωμαλία, επειδή είχε επεκτατικά όνειρα. Ό,τι δεν μπόρεσαν οι Σέρβοι να καταφέρουν διά της ‘νομίμου οδού’ των εκβιασμών στη συλλογική προεδρία της Γιουγκοσλαβίας, το κατάφεραν εντέλει πραξικοπηματικά. Τώρα, πλέον, οι Ενοπλες Δυνάμεις της χώρας δεν χρειάζεται να υπακούν στην συλλογική πολιτική ηγεσία των οκτώ Δημοκρατιών. Ολόκληρος ο JNA είναι στα χέρια του παρανοϊκού δικτάτορα και των εθνικιστών φίλων του, οι οποίοι του δίνουν το πράσινο φως να ξεκινήσει επιχειρήσεις έξω από τα εσωτερικά σύνορα της Σερβίας. Η διεθνής κοινότητα, η ΕΟΚ και οι ΗΠΑ απευθύνουν και πάλι έκκληση στον Σέρβο ηγέτη να μην χρησιμοποιήσει τις Ενοπλες Δυνάμεις και να προχωρήσει σε συνομιλίες για τη λύση των διαφορών με τις άλλες Δημοκρατίες. Αλλά οι Σέρβοι έχουν ήδη πάρει τις αποφάσεις τους […]

Σύμφωνα με το περιοδικό ‘NIN’ του Βελιγραδίου, 12 Απριλίου 1991, τα λόγια του Μιλόσεβιτς στη σερβική Βουλή τον Μάρτιο του 1991 ήταν αυτά ακριβώς:

«Το ζήτημα των συνόρων είναι ζωτικής σημασίας για ένα κράτος. Οπως ξέρετε, είναι πάντα οι δυνατοί που καθορίζουν ποια είναι τα σύνορα, και ποτέ οι αδύναμοι. Γι’ αυτό, πρέπει να είμαστε δυνατοί. […] Μίλησα με τους ανθρώπους μας στο Κνιν [Σ.Σ. Εννοεί στην Κράινα στην Κροατία] και στη Βοσνία. Η πίεση πάνω τους είναι μεγάλη […] Μήπως θα έπρεπε να προαναγγείλουμε στο ραδιόφωνο όσα σκοπεύουμε να κάνουμε;;; Δεν νομίζω ότι μπορούμε να κάνουμε κάτι τέτοιο. Αν πρέπει να πολεμήσουμε, θα πολεμήσουμε πραγματικά. Ελπίζω να μην είναι πολλοί εκείνοι που θα μας αντιταχθούν. Μπορεί στην οικονομία να μην τα πηγαίνουμε καλά, τουλάχιστον όμως ξέρουμε πολύ καλά να πολεμάμε [Χειροκρότημα]».

Οι θηριωδίες με τις εθνικές εκκαθαρίσεις που είχαν ξεκινήσει τόσο νωρίς όσο το καλοκαίρι του 1990, σε λίγο θα γενικευθούν. Τα εδάφη των άλλων είναι πολύτιμα, όπως είναι και οι πόροι τους, τα εργοστάσια, και κάθε περιουσιακό στοιχείο, και τα ήθελαν όλα μόνο για τον εαυτό τους και την ‘Μεγάλη Σερβία’. Και η φασιστική ‘ιδεολογία’ των τσέτνικ, όχι μόνο έχει αναστηθεί απ’ την εν υπνώσει κατάσταση στην οποία βρισκόταν επί 45 σχεδόν χρόνια, αλλά είναι ήδη έτοιμη στις αρχές του 1991 να επαναλάβει τα εγκλήματα του Β’ΠΠ. Μάιος 1991, δηλαδή πέντε μήνες πριν την θυελλώδη συνεδρίαση στη Βουλή της Βοσνίας, όταν ο Κάρατζιτς απείλησε «προσέξτε καλά εσείς οι μουσουλμάνοι γιατί θα εξαφανιστείτε» και ο Ιζετμπέγκοβιτς απάντησε «όχι, κανείς δεν θα εξαφανιστεί», το εθνικιστικό και εξτρεμιστικό σερβικό εθνικό κόμμα Serb Democratic Party (SDS) του Κάρατζιτς είχε ήδη πάρει τις αποφάσεις του κι έχει ετοιμάσει μιλίτσιες και στρατιωτικά αποσπάσματα θανάτου για τη μεγάλη επίθεση.