Η ανύπαρκτη και εξ ολοκλήρου κατασκευασμένη ‘ελληνοσερβική φιλία’ (Αλήθειες και μύθοι για τη Γιουγκοσλαβία #02)

Μια μέρα στις αρχές της δεκαετίας του 1990, οι Ελληνες ξύπνησαν και έμαθαν ότι υπήρχε, λέει, μια ‘ελληνοσερβική φιλία’, και μάλιστα «πατροπαράδοτη και από τα βάθη των αιώνων». Μπορεί κανείς πριν το 1990 να μην είχε ακούσει τίποτα σχετικό -άλλωστε μέχρι τότε ονομαζόταν Γιουγκοσλαβία και ουδέποτε γράφτηκε η φράση ‘ελληνογιουγκοσλαβική φιλία’, αφού σκοτωνόμασταν 50 χρόνια για τη Μακεδονία-, όμως η ανύπαρκτη και φανταστική ‘ελληνοσερβική φιλία’ έγινε μια εικονική πραγματικότητα που όμως ήταν βασισμένη σε μια μαζική παράκρουση. Το είχε πει η τηλεόραση. Η φιλία μας κρατούσε από τα αρχαία χρόνια, λέγαν όλοι. Μέσα σε λίγους μήνες, γέμισε η χώρα και σε κάθε δήμο δημιουργήθηκε κι από ένας […]

Στην πραγματικότητα, ήταν το πατροπαράδοτο μίσος των Ελλήνων για τους Τούρκους που μας ‘ένωσε’ με τους αδελφούς Σέρβους εκεί γύρω στο 1990. Κάποιο ρόλο σίγουρα έπαιξε και η κρυφή ελπίδα των Ελλήνων πως οι Σέρβοι, αφού θα καθαρίσουν με τους δικούς τους Τούρκους εκεί, θα βάλουν ένα χεράκι για να καθαρίσουμε κι εμείς με τους δικούς μας ‘Τούρκους’ εδώ -ή έστω θα φρονηματίσουν εκείνους τους άξεστους γυφτοσκοπιανούς, και τι καλύτερο από το να μοιράσουμε τη χώρα τους. Δεν είχε καθόλου άδικο ο Λεωνίδας Χατζηπροδρομίδης όταν το 1995 έγραφε πως η ελληνική κοινωνία, σχεδόν στο σύνολό της, συμπεριφέρθηκε απέναντι στην εισβολή της βαρβαρότητας όχι μόνο με πλήρη άγνοια των πραγματικών στοιχείων της γιουγκοσλαβικής τραγωδίας, αλλά και με πρωτοφανή μεσαιωνικό φανατισμό. Εφτανε η ταύτιση με την Ορθοδοξία -συν η δήθεν αντιιμπεριαλιστική εναντίωση στη Δύση- για να δικαιολογηθεί και να υποστηριχτεί το έγκλημα και η βαρβαρότητα. […]

Από τότε, λοιπόν, οι Ελληνες έκλεισαν πεισματικά τα μάτια, και απαγόρευαν στον εαυτό τους να δει το πραγματικό πρόσωπο του σερβικού μεγαλοϊδεατικού σωβινιστικού φασισμού. Ταυτόχρονα, γράφτηκε μία από τις πιο μαύρες και χυδαίες σελίδες της ελληνικής δημοσιογραφίας. Το γεγονός πως ακόμη και σήμερα, 20-25 χρόνια μετά, ο μέσος Ελληνας ακόμα πιστεύει ότι η Γιουγκοσλαβία διαλύθηκε από τους δυτικούς, ότι οι κακοί Κροάτες Ουστάσι και οι διαβολικοί Βόσνιοι τζιχαντιστές μαζί με τη Γερμανία, το Βατικανό, τις ΗΠΑ με την Αλ-Κάιντα και την Σαουδική Αραβία, και τον ‘Σιωνισμό’ (αργότερα προστέθηκαν και οι μουσουλμάνοι Αλβανοί τρομοκράτες) επιτέθηκαν στους καλούς ορθόδοξους και αμυνόμενους Σέρβους, ότι ο Μιλόσεβιτς ήταν σοσιαλιστής και αντιιμπεριαλιστής που μαχόταν για να μην διαλυθεί η χώρα του και ότι στη Σρεμπρένιτσα δεν έγινε καμία ανθρωποσφαγή αμάχων, όλα αυτά -και πολλά ακόμη-, οφείλονται στην στάση που κράτησαν σχεδόν σύσσωμα τα ελληνικά ΜΜΕ …